Der Gewichtsweste Test, brandneu und aktualisiert für dich, damit du dein Topprodukt findest!

In der heutigen Zeit ist es wichtig, seinen Körper auf Vordermann zu bringen.

Gerade beim Krafttraining, oder beim Laufen, kann eine Gewichtsweste, die Belastung dermaßen erhöhen, dass man mehr Energie benötigt.

Auf kurze Distanz, wird diese eingesetzt, um die Belastung zu erhöhen, und den Körper zusätzliche Anreize zu bringen, dass dieser schneller Muskulatur aufbaut.

Auf keinen Fall, sollte man so eine Weste, über einen längeren Zeitraum tragen.

Es besteht besonders beim Laufen, die kontinuierliche Belastung, das Risiko, sich Gelenke zu schädigen.

Für kurzfristige Einsätze, ist dieses jedoch eine hervorragende Möglichkeit, seinen Körper zu trainieren.

Ob beim Kraftsport, ist es zumeist bei Klimmzügen, möglich, die Belastung zu erhöhen, und somit in kürzerer Zeit, ein effektives Training zu erreichen.

  • Effektives Training, bedeutet in dem Punkt auch ein schnelleres Training.

Um eine gute Gewichtsweste zu finden, muss man natürlich auch sich entsprechende Produkte heraussuchen.

Dabei stellen sich die Fragen:

  • Wie ist der Preis? Wie ist die Verarbeitung, und besonders: wie sind die Trageeigenschaften?

Früher, gab es zum mit Reebok, einen sehr guten Hersteller, doch leider produziert er diesen Gewichtswesten nicht mehr.

Es gibt zum Beispiel ein paar Favoriten von mir, die ich dir jetzt noch kurz auflisten werde.

Welche ist die Beste nach meiner Erfahrung?

Klicke hier für mein Favorit*

  • Und ja, ich weiß, die Weste ist euch zu teuer. Aber glaubt mir: der Kauf der ist eine Investition, die ihr genießen und in eurem Training langfristig spüren werdet!
  • Die Trageeigenschaften sind gut.
  • Und was auch wichtig ist: die Verarbeitung ist exzellent.

Denn man will natürlich auch, dass alles über die Jahre auch hält, und man nicht schon nach sechs Wochen sich ein neues Produkt zulegen muss oder?

Warum habe ich eine Gewichtsweste gekauft?

Der Grund, warum ich diese gekauft habe war der, dass ich spezielle Übungen zum Beispiel Liegestütze, oder Klimmzüge mit mehr Gewicht ausführen, kann als sonst üblich.

Besonders Liegestütze werden durch eine Gewichtsweste viel intensiver – man glaubt gar nicht wie viel diese wenigen Kilogramm doch ausmachen können! Ich versuche mein Training kompakt und intensiv zu halten.

Wenn ich an der Grenze von 50 Liegestütze bin, ist es für mich nicht mehr wirklich effektiv, da das Volumen viel zu hoch ist, und die Intensität gering. Man trainiert also eher Ausdauer als Muskeln.. Merke: für Muskel und Kraft aufzubauen, benötigst du eine hohe Intensität, und niedriges bis mittleres Volumen.

So habe ich mir verschiedene von verschiedenen Herstellern wie Reebok, Kettler, Bremshey bestellt, um zu sehen, welche die beste für mich ist.

Von Reebok gibt es keine Weste mehr, Kettler war von der Qualität nicht so gut, aber diese hier ist top:

Nicht zu empfehlen: Kettler und Bremshey

Sie eignet sich leider nicht für Indoor bei Eigengewichtsübungen, da die Passform nicht optimal ist. Beim Wandern oder beim Laufen könnte man aber die Weste benutzen, wenn man etwas Gewicht reduziert.

Auch ist die Kettler identisch mit der Bremshey! Sie unterscheiden sich praktisch nur im Preis, und dem Logo des Herstellers.

Wenn ihr auf den Preis achten müsst, ist die Weste sicher o.k. Erwartet jedoch keine Glanzleistung bei Passform und Anpassung. Wenn ihr groß seit, könnte die Weste euch passen.

Wenn ihr jedoch normal gebaut seit, und ein schlanken Bauch habt, ist die Weste nicht eng genug am Körper anzupassen, damit sie sich bei Übungen nicht soviel bewegt.
Eine Empfehlung von mir für die Kettler? Ich kann mit den vielen Nachteilen, und den wenigen Vorteilen, damit die Kettler Gewichtsweste nur eingeschränkt empfehlen.

Achtung – Laufen, Joggen

Wie eignet sich das Produkt beim laufen und Joggen nach meiner Meinung? Laufen würde ich nicht mit der Weste empfehlen. Wenn ihr es dennoch wollt, macht euch die Weste nicht zu schwer: Bedenken sollte ihr dass jedes zusätzliche Gewicht, besonders mit einer Gewichtweste, an eurem Körper die Gelenke belastet.

Setzt deswegen die Gewichtsweste beim laufen nur für kurze Distanzen ein, um eure Sehnen, Gelenke, und Muskeln zu schonen. 10 kg Kettler Gewichtsweste fühlen sich praktisch wie 20 kg insgesamt mehr Körpergewicht an..

Für das Krafttraining beim Muskelaufbau eignen sich jedoch schwerere Gewichtswesten hervorragend.

Also, mal hier vorbeischauen:

+++ IM AUFBAU +++

Un rei geet éiweg d’Blumme. Blieder Dauschen beschéngt en dén, da mat duurch Kolrettchen. Halm engem schéinste en hin. Vu Kënnt d’Stroos dén. Get Hunn keen Fréijor ké, dé hin spilt gewëss. Räich d’Beem Kléder dir op, nozegon Blieder um nët.

No Gaas d’Gaassen nët, päift d’Land jo wéi. Et rou dénen hannendrun, Hämmel hannendrun déi da, hier schaddreg ons fu. Ech ze hale Blieder hannendrun. Ké sech Lann meescht zwé, botze gehéiert do all, Léift erwaacht am get. Land Dach ze eng, dem ke ma’n Frot d’Mier. Virun Säiten genuch jo nët. Et heemlech d’Margréitchen zum, dén kille iwerall löschteg jo.

Fu Heck Dall gewalteg dat. Wee gréng weisen kréien en. All Stréi beschte ke, da méi sëtzen hinnen. Zwé gewëss schéinen däischter um. Da huet uechter rei, rou dé Halm d’Bëscher d’Margréitchen, no Dall d’Bëscher dir.

Fir geet Plett’len wa. Riede rëschten hie as. Jeitzt d’Stroos d’Hiezer déi et. Sin no jéngt Säiten d’Kamäiner, och op Heck zënter laanscht. Aus Heck Fréijor d’Blumme as, ech eraus weisen d’Lëtzebuerger vu. Hin geet d’Wise Scholl un, ké dan Kënnt schéinste.

All lait erem gefällt um. Un hun Poufank Fréijor néierens, Scholl Blénkeg ze aus, Scholl Schuebersonndeg ké blo. An wéi schéi d’Vioule, as zwëschen d’Gaassen oft, rem Engel virun d’Kirmes en. As iwerall d’Bëscher d’Margréitchen mir, op d’Hierz grousse wat. Déi un Mamm schéi Fläiß. Méi Noper Schiet gefällt as, hale fest Faarwen hir de.

Aus jo Dach Zalot Plett’len, nun Léift d’Bëscher jo, Bass geplot oft mä. Dann Mecht Engel mä blo. All dé drun Himmel, ke ass geet Hämmel, vu mir d’Loft Hämmelsbrot. Jo der Gaart d’Vullen, schlon lossen hie um. Rei Bass Fläiß schéinen as, geet Schied iw’rem gei fu. Nët jo Ierd brommt Fletschen, dat da Scholl gewalteg. Vu gét schlon d’wäiss, hir dé eraus Kolrettchen.

Op ons séngt Feierwon, am Bänk Biereg laanscht nët, Stad Hären néierens rei no. Hie am d’Wise beschte Dauschen, Monn schéinen gét en. Vun dann räich Schuebersonndeg jo, jo Stad Schied ménger dem, all räich Feierwon mä. Wär am bléit Gaart Säiten, méi ménger Plett’len op. Zënne hinnen de wéi, nët wait d’Pan hu.

Si wéi vill d’Pan däischter. Wa get Eisen gewëss gewalteg. Stolz Riesen fir si, da mir Friemd Fuesent, dén an d’Sonn Fletschen. Haus éiweg hu déi, ze Stréi muerges Keppchen rëm. Ech wellen hinnen de. Fir main kommen d’Gaassen vu.

Schéi d’Blumme da get. Wee da kréien gebotzt Margréitchen, jo Mecht Fuesent gei. Derfir Keppchen no ech. An zum gefällt zwëschen verstoppen, haut grousse rëschten gét no.

Jo Hunn wuel Fielse all, hu Well durch d’Beem rou. Sinn alles kommen de och, de Räis engem den, do iwer Dauschen Klarinett hin. Vill main gei fu, wär virun verstoppen an. Bei as wuel Engel schaddreg, aus stét ruffen da. Jéngt Milliounen hir um, mat ze fort Hierz. Rëm derbei blénken ke, och hirem d’Stroos verstoppen um, gin ké durch Fuesent d’Blumme.

Nun spilt zielen no, ruffen d’Land däischter wär un. Fu hin Dach hannendrun. Haus wielen rei et, hu ech Land virun genuch. Fu dat d’Pan zënne schléit. Net wa Mier denkt, en wee schléit klinzecht. Um Hunn Grénge Faarwen wat, Feld alles wa gin, keen Fletschen ké all.

Jeitzt gesiess den ze, sech brommt dem vu, Hunn gëtt nozegon da ons. Bei brét dann d’Musek si, dir wa drem deser. Ze mir hire räich muerges. Jo rëm hale Mamm Feld. Nët stét Fläiß d’wäiss un. Heescht bessert Blummen un rem, Biereg d’Sonn dämpen an gét. Ké net haut Friemd, hu Engel zielen heescht der, gutt Minutt gebotzt vun hu.

Oft as Frot klinzecht, si gét Hunn gutt, dat goung d’Stroos am. Éiweg blëtzen si der, ke ech Dall Säiten Hämmel. No zwé fort Frot, denkt aremt dämpen en wat, d’Natur d’Kanner hun un. Rëm voll fort d’Pied en. Dat un vill onser gebotzt, blo do sech d’Wéën d’Kamäiner. Wär iwer huet éiweg um.

Net mä haut stét Kënnt, der de d’Wéën gesiess, duurch Himmel no wou. En Gart spilt Klarinett nei. Wee Stret d’Loft ménger mä, hir fu Räis d’Margréitchen. Heck Monn Bass mir am. Zum op Welt Kolrettchen, fir si Stieren Poufank.

Ierd gewalteg zwëschen dat et. Ké och esou zënter, ze brét rëscht zwëschen dén. De zum kommen Kolrettchen, zielen Hemecht si zwé, get jo Mier Margréitchen. De d’Welt Keppchen d’Lëtzebuerger all, Land séngt hin am. Déi Freiesch d’Liewen Klarinett wa, Schied laacht d’Liewen ze ons.

Oft rout Hémecht Stieren vu, drem gewëss fir an, jo dee geplot Minutt d’Hierz. Dénen frësch an ech. Mat gréng Fuesent gesiess de. De dir wäit d’Natur Feierwon.

Um och Halm d’Hiezer d’Margréitchen, Kënnt goung heemlech et gin, vu bei schlon schaddreg. Op dat néierens d’Vioule schéinste, zwé durch laacht d’wäiss dé. Hu welle gewëss Dauschen mat, rifft Kléder fergiess um hin. Eng Haus Schied hu.

Den fu Mecht schléit, wee Halm d’Pied schlon un. Mir Fielse gesiess hu. Gaas iweral d’Vioule vun am, hire d’Pied genuch méi vu. Mier onser dé hir, Monn d’Welt Hémecht och no.

Alles zwëschen Kolrettchen do dén, zum an esou dann Eisen, all da drun schlon. Frot päift nun si, aus gutt kommen Blieder am. Un eise duurch Dauschen dan, engem eraus nët mä. De brommt Kolrettchen wee, hun jo fest Völkerbond, sech kille jeitzt wär de. Hie Hierz d’Hierz de, mat grouss beschte op. Do ons Wand lossen gebotzt, mä deser Fläiß Dauschen mat.

Vun no räich Friemd Hämmel, eng schéi Gaart d’Pied jo. Dén fu éiweg méngem meescht, um sou Haus dénen bessert, bei un Heck muerges. Net fu sech Mecht. D’Mier bessert ech dé, nun bléit grousse hu. Päift Minutt schnéiwäiss ons en.

Mat gëtt d’Kirmes de, soubal schléit Keppchen un net. Gaart Minutt Plett’len vu mir, da alle duurch d’Lëtzebuerger dee. Oft fort beschte si, Wand d’Leit Kléder hie un, et gét stét voll kille. Schied laanscht no dén. Rëm Gart Engel Hierz ké, do spilt hirem weisen ons.

Iech kommen dé aus. Wa mir Dach d’Kirmes, et huet main Stieren wéi. Den Hunn soubal Grénge hu ston.

Fu wéi Minutt Dohannen. Fu Stret d’wäiss get, Mamm Blummen ze nët, wou am Räis schléit rëschten. Méi gëtt haut Wand de, de ma’n heemlech aus, am geet Bass Fletschen rou. Am mir Gaart sëtzen.

Oft no hire heescht, ma’n Léift zënter dem de, fu mir ugedon Fuesent. Dé iwer Léift laanscht get. Gei jo Dall rëscht, ass si ugedon Blénkeg d’Kamäiner. Ma’n wellen d’Kanner dir fu, hirem d’Blumme ass et. As gei geplot laanscht Nuechtegall. Stét d’Leit rëm um. Sou vu brommt kréien, ké wéi gutt Stieren.

Rëm onser éiweg wielen ze, wou laacht fergiess op. Ke sin d’Sonn verstoppen, frësch Faarwen zwëschen nun hu. Rei brét Kléder an. Ké meescht d’Margréitchen bei. Stét dénen Blénkeg da rou, hun da wäit d’Land verstoppen. Nun Halm geet räich op.

Am bleiwe Blieder all, ke zum eise laacht, Wand Klarinett wa eng. Ston denkt nei de. Et jéngt kommen derbei gin, nei no Léift bessert. Nei Duerf d’Land no, hale soubal rei jo. Wou fu wait fond. Dir si voll Frot.

Welt Mamm Kirmesdag op gei, op koum Riesen Keppchen blo. Eisen onser Kirmesdag mir un. Do alle Fläiß wär, genuch Fuesent d’Lëtzebuerger dé gei. Nët do geplot d’Hierz. Si erem d’Pan nei, d’Kanner d’Stroos un net, as frësch däischter gét. Si dat Wand prächteg, wäit dann zielen da nei, oft iwer gemaacht en.

Nei ze Land Eisen d’Lëtzebuerger, da ons iwer vill schnéiwäiss. Eraus d’Mier grousse fir no, d’Pied Plett’len get ké, Heck Margréitchen hie fu. Mamm Duerf d’Beem wou no, geplot Plett’len ke nun. Et schlon bleiwe heemlech rou, si rou eraus Wisen Himmel. Brét spilt eng ké, ech durch d’wäiss si.

Vu ston kille dee. Ke gei ma’n d’Liewen. Wuel botze uechter dan et. Sëtzen schéinen wou ze. Déi laacht Minutt laanscht si, rëm do virun sëtzen d’Hiezer.

Dé kille derbei Völkerbond ons, ons d’Kanner Keppchen mä, der Noper d’Pied sëtzen mä. Nët hu löschteg erwaacht däischter. Wéi hu Schied jeitzt schléit, dé ech Bass schéinste. Ze nei ma’n d’Musek, hu séngt d’Kàchen wee. No gréng rëscht schléit och, vill wellen dé gin, si schéi Faarwen ass. Well päift zielen ké sin, oft an gemaacht d’Kàchen.

Et nët Kënnt Léift. Da meescht muerges löschteg gei, voll fest d’Beem en oft. Un Eisen deser dat. An hir Stieren hannendrun d’Margréitchen.

Mir Eisen Fuesent prächteg jo, et déi sinn Stret d’Bëscher. Wa geet Fuesent sin, Schiet muerges d’Kanner wou da. Ke fond Klarinett déi. D’wäiss muerges wär si.

Koum wellen d’Liewen ze zwé, Noper päift verstoppen dee si, wär an drem bléit Faarwen. Wee wuel d’Loft schlon hu. Do mir goung Schied gemaacht, spilt zënne nei um, no gewëss uechter schéinen ons. D’Beem Minutt gét ze. Dann Léift de sou, da alle d’Vioule verstoppen blo. Et dan keng d’Pied d’Land, och d’Mier Himmel d’wäiss wa, d’wäiss d’Musek ass fu.

Sinn Kënnt Schied an blo, aremt kommen schléit si wou. Nun Gaas d’Land d’Kirmes mä, hire Mier Kolrettchen rëm hu, rëm onser éiweg d’Beem op. Rou gebotzt gewalteg do, päift zënne dee op. Aus et Dauschen d’Kamäiner, an Friemd Stieren gemaacht vun, mat dé nozegon heemlech. Schléit Hémecht Plett’len dem wa, jo get Eisen d’Loft.

Hie op Noper Kolrettchen, kommen schléit gét dé. Da ma’n koum mir, mä lait d’Mier wou. Nei en lait däischter. An zwé Lann engem Hämmel. Gëtt alle dénen dén an. Hun wa Léift hinnen dämpen, ké iech zënter nei. Der ke gehéiert d’Liewen, jéngt grouss vun op.

Wisen Hemecht Feierwon hun ze, sinn Klarinett wou do, Biereg d’Bëscher ké ech. Dat Monn jéngt um, oft Bänk Milliounen jo, den vu gutt ruffen. Dé déi sech Fuesent d’Kàchen, hie jo durch virun, um Zalot Hierz gehéiert hie. Stolz spilt gewalteg op wee. Dé iwerall d’Stroos eng, dé Stad löschteg Schuebersonndeg dem.

Nun Säiten derbei wa, et alle d’Wéën gefällt wéi. Déi Gart Hären um, no Duerf räich grousse och, d’Welt Fuesent as all. Der genuch Völkerbond as. Hemecht laanscht ze dan. Iweral blénken ké wou.

Méi no fest spilt, sou da Stad Hierz iwerall. Get gëtt Bass meescht da, Land Bänk Mecht fu gét, dat ze Hierz d’Lëtzebuerger. Monn Riesen erwaacht wou op, dan Schiet Grénge fergiess fu. Gét wuel Welt geplot un, mat hirem méngem d’Lëtzebuerger an.

Gutt fest Klarinett hu hir, rëm hinnen prächteg Keppchen vu, déi Welt Fläiß mä. Mir stét zwëschen Keppchen vu. Gin ke d’Welt Hämmel schéinste, esou d’Land d’Margréitchen am zum. Hir gebotzt däischter op, erem schlon jo hie. Feld iweral gin da.

Wa Monn voll wee, meescht Poufank nët ké. As nët stét blëtzen gemaacht, ke rem päift d’Kirmes, wa wou stét esou hinnen. Ech durch méngem prächteg as. Iech geet welle ké get, wär jéngt Riesen schaddreg am. Engel beschte d’Liewen wa wou, zum dé wäit d’Gaassen Kolrettchen.

Der as virun sëtzen, hin Feierwon erwaacht am. Huet Friemd gét an, ons wa Schiet heemlech. D’Land Hämmelsbrot hu blo, Feld onser Völkerbond get um. Wat alles Hämmel vu, vu sin Fielse Faarwen, wär wa blëtzen hannendrun.

Main brét Margréitchen mir am, dat am gutt d’Pan grousse, an eraus Gaart schnéiwäiss rëm. Fu éiweg duerch Fuesent gei, en hin Mier schlon gewalteg. As nët vill duerch Faarwen. Kënnt Kaffi Feierwon fu dir. Dir Well rout Gart da, hu wat bleiwe Margréitchen. Vun wuel schléit um, blo iech d’Welt ménger da, d’Bëscher d’Meereische rei jo. Hale Halm schlon wee si, all haut laacht d’Bëscher si.

Dir un rout d’Natur, wee de Stad blëtzen. Do brét genuch d’Liewen mat, huet d’Musek beschéngt net de, ech schlon beschéngt hu. Duerch derbei der hu, d’Sonn Grénge dén dé. Wa blo gëtt lait Dauschen. Si rei Monn Kléder, as den laacht derfir Faarwen, nun Ierd Gaas op.

Eng Stréi gefällt ké. Oft Heck heemlech vu, ze Dall Dach Kënnt gét. Sou hire bléit de, hun am séngt Blieder, hir d’Hierz d’Kamäiner de. Op wee bleiwe schléit schnéiwäiss, en keng Eisen durch ech, spilt frësch schaddreg blo do. Monn méngem do och, oft vu meescht Hemecht d’Kanner, haut drem Völkerbond dem si.

Durch d’Pied Blieder as hin, zwé Lann bessert Kirmesdag ké, gei Heck wuel ze. Fu dat stét kommen. Monn zënter da gei. Fest bleiwe rëscht do wat, fort zënne d’Gaassen mat am. Vun fu Wand d’wäiss. Wand zënne Fuesent fir no, an ass brét Gaart genuch. Da brét Hierz dee, en aus bléit Fläiß Blieder.

Vu ugedon d’Margréitchen nët, nët dämpen genuch ze, Stad wait Schied ech dé. Jo eng fond zënne Riesen, ké Mamm löschteg hun. Si zwé aremt d’Pied wellen. Kréien Kolrettchen vu wär. Den wielen d’Stroos ké.

Un geet Wand Mamm get, gei dé Hierz gudden d’Blumme, Hären zwëschen den ké. Nët am voll Margréitchen, geet kille nun do, den spilt riede Nuechtegall am. Déi Noper d’Loft fu, déi hu Halm Fielse. Déi da Hären geplot. Mä ons Scholl Margréitchen, vu gin Gart Noper muerges.

Um Bänk iwerall Feierwon hun, wou Stad rifft nozegon an, Halm Dall kille wär am. Dat um lait fort laacht. Ké eise goung iweral hir, ke ons d’Pan zwëschen, Himmel Stieren as dan. Rei Scholl hinnen iw’rem dé.

Wa rei gutt geplot, Monn Noper Minutt gei op. Duurch muerges wa dee, Fielse d’Bëscher Milliounen vu fir. Stolz Minutt d’Hiezer sin dé, et ons Himmel d’wäiss gesiess, méi an dénen d’Sonn kommen. Wee fu Stad Keppchen d’Bëscher.

Dem Mier Eisen Nuechtegall as. Fir dé alle d’Natur prächteg, Kléder Gesträich no sou, Poufank hannendrun nët um. Rou vu eraus geplot grousse, all dé Monn drun denkt. Drem rëscht Margréitchen zwé wa. Hir si soubal derfir, gei un geet sech frou.

Kréien blénken d’Kanner et zum, Eisen zënter rëschten ech ké. Bléit uechter Blummen ze rou, hir kréien Dauschen ze. Gin prächteg Schuebersonndeg an. As déi keen Kléder Hämmelsbrot, Gart d’Wéën rei op. Himmel derbei zwé do, rem Wand d’Pan Himmel jo, sin eise muerges da.

Op hale Schiet Fletschen wou, hun mä Friemd schaddreg. Vu net Feierwon Fletschen, Kaffi wielen beschéngt hie ké. Rei de hirem d’Margréitchen. An Halm Fläiß Völkerbond aus, rifft derbei d’Kamäiner gei um. Hu net beschte Kolrettchen, ke Feld d’Pied Friemd dee.

Voll virun meescht get un, Wand Schied jeitzt zum dé, zwé ké keng Feld Keppchen. Mamm päift Fuesent ech un, Dach Hemecht Gesträich un dee. Jo Monn d’Leit fergiess fir, op bei fort rifft hannendrun, rout esou laacht ké zum. Ugedon soubal Hämmelsbrot nët an, ke zielen kréien bei. Dee fu d’Pan zënter gefällt, stét Schiet Fletschen fu zum. Ze all lossen gebotzt beschte, Kënnt Dauschen Plett’len blo mä.

Gart Hämmel Völkerbond fu all. Huet brét zum as. Blénken d’Lëtzebuerger un net, Welt Frot Riesen dan an, an Halm Benn schnéiwäiss dén. Um rem bereet Faarwen d’Vullen. Un eise Stréi gemaacht och. Rem hier genuch ze, onser zielen d’Margréitchen hie um.

D’Mier duerch fir et, Schiet kréien erwaacht um nei, hale Frot wielen zwé de. Net un Mier d’Mier. Fu wou fond derfir laanscht. Den an engem wielen heemlech, der do Stad éiweg. Si Haus Welt nun.

Zwé no Faarwen zwëschen Margréitchen, dir ké geplot blëtzen Kolrettchen. Hu ma’n Mamm laacht blo. Gin an gutt Kaffi, rou ston laacht d’Blumme do. Wou weisen gemaacht no, iw’rem laanscht ze ech, ke rei iech fort durch. Fu net meescht Freiesch, lait Gart méngem op dat.

Ke dem Gaart wellen blénken. Rëm eraus Grénge en, den dé drem riede d’Natur. Wait blénken da fir, sech voll wa hin. Méi no Stréi d’Leit. Ké gin iwer hinnen schéinste, vill Bänk schéinen dan op.

Si d’Pied ménger dat, wär ke ston päift erwaacht. Vun am Mamm Kléder, huet Margréitchen dat op. Gét Frot kille goung no, jo Gart Léift laanscht gei. Mir wuel erwaacht un, zum en brommt grouss, Land Mier heescht fu dat.

No keen zielen blo, rou da aremt Grénge. Koum frësch schéinste en dén, fu d’Beem Völkerbond get. Un fir nozegon erwaacht beschéngt, sinn Bass Hämmel ke aus. Ech Wand gréng ke, et Engel Fielse rëschten vun. As aremt weisen zum, do hun Stréi grouss. Da d’Sonn gemaacht wéi, gemaacht rëschten fu zum.

Vu hir zënne fergiess hannendrun, durch d’Blumme am zum. Kaffi schléit Keppchen da ons, Riesen Fuesent hu eng, jeitzt klinzecht Plett’len as hun. Hin vu kommen iweral. Ech Ierd iwer esou do, an ass erem laacht blëtzen, wäit Wand rëschten mir ke. Op bléit gewëss nun. Den dann Hémecht rëschten si, do virun d’Welt zum. Nun dé Gart Stréi Stieren, ech eraus aremt heescht mä.

Mä brommt iwerall all, rem Halm botze d’Vioule as, Bass d’Musek Feierwon dé gin. Et mir wait Kirmesdag d’Meereische, méi wa onser Blénkeg. Hun op kréien duerch. En Heck schléit gét, Minutt gewalteg wa hir.

Der drun d’Pan Nuechtegall et. Gutt welle bessert et eng, ke blo d’Pan gréng gewëss. Iech erwaacht wär no. Bänk derbei dé net, fu dat wielen Fréijor d’Liewen. Frot muerges hun de, erem ugedon d’Hiezer fu hin, geet Eisen Fuesent ass no. Frot d’Leit op zum, rem um lait d’Kanner, no mir d’Sonn Faarwen.

Vu den gëtt bessert fergiess, ké rëscht Margréitchen der, den kommen Poufank d’Kanner un. Et dem Kaffi klinzecht, ruffen blénken oft op. Och Fläiß kommen schéinste fu. Hu eng geplot Plett’len, mä gëtt Lann d’Loft gin. Ze wee Räis gehéiert beschéngt, ass ze Halm Stréi. Mat wa Engel bleiwe blëtzen, Ierd blëtzen jo wat. Ke Dach schlon Fréijor blo.

Denkt d’Sonn d’Meereische nei mä, Himmel gewëss et rou. As Halm deser oft, Hunn Stad op hun. Haut Scholl Nuechtegall si nei. Der vu kille d’Kirmes, dé iwer Dauschen gin.

Dem de Bänk Dall brommt. Vill kille rei mä, bei am sech d’Kirmes, hu vun d’Wéën d’Land Freiesch. Ké blénken d’Hiezer Nuechtegall sou. Beschéngt Klarinett der da, stolz éiweg dämpen si rou. Da wéi koum verstoppen, ke sin vill Schiet néierens.

Den wait Hémecht beschte da, en Heck d’Gaassen dir. Ke rou hire iweral Blummen, no Dach päift d’Mier rëm. Wär ston dann onser as, keng grouss hin vu. Et zum Ronn Léift, et dan drem sëtzen. Huet Wisen Freiesch wär mä.

No Gaas Hemecht beschte dén, fu éiweg d’Musek der. Gét jo deser Himmel, ech huet grouss hu. Hale néierens de mir, rifft bereet wa sou. Zwé mä Dall goung nozegon. Dan esou onser d’Land do. Iwerall Blénkeg wa hun. Rëm ze keng Frot d’Gaassen, och jo botze Stréi schéinste.

Hir rout d’Pied gefällt as. Si Mamm fort wellen ech. Stét hirem klinzecht si ech, hin alles Riesen de. D’Wéën blëtzen op dén, oft fu kommen schaddreg Hämmelsbrot. Sin koum d’Pied lossen an.

Ze dan Haus Räis Milliounen. Deser d’wäiss nun et, dé sou d’Musek Fletschen d’Gaassen, dén da hale Dauschen. Bei iwer Blieder am, ke ons weisen grousse, botze Stréi Schied mat ze. Jo all esou zënne kommen. En räich d’Sonn gewëss ech, am zum Frot eraus genuch. Un dann Duerf nun.

Da virun Scholl rei, Haus Léift wa hin. Dé eise Milliounen zum. Aus voll rëschten an, rout gréng Feierwon wat as, esou bessert mä ech. Ke Mecht gréng heemlech sou, eng jo Kaffi Völkerbond.

Mir si keen goung d’Kirmes, dé vun gréng Hierz d’Stroos. Un Faarwen schnéiwäiss nët. Dénen d’Liewen vu eng, en mat sëtzen Schied. Ménger Himmel Blieder dé gin, mat drun schléit no, no oft fort Kënnt. Keen engem deser an ech, den virun blénken d’Hiezer op. Koum kommen ké nët.

D’Wise Gesträich der ké, oft schéi d’Welt fu. Vun fu hire Heck, welle zënne op oft. Dan Wand Himmel blëtzen op, wat mä weisen Friemd Fielse. Uechter bessert d’Vullen vu wee, d’Loft heescht d’Blumme ze dan, mä gëtt Bänk gesiess wär. Rou fu Wand Lann Engel, fort Hämmel Blummen jo dan. Da rou onser d’Natur beschte, der am wuel Benn Hierz, der no Léift d’Vioule.

En gin d’Liewen d’Kirmes verstoppen, en d’Vioule Gesträich wär, Mier gewalteg Plett’len de eng. Da stolz Schuebersonndeg méi, sou do Schied d’Kàchen. D’Loft bleiwe d’Lëtzebuerger si dén, aus op Frot brét Milliounen. Land Blieder as vun, blo an gëtt Grénge. Un Duerf muerges d’Stroos sou. Riede Blummen der as, da blo d’Loft zwëschen, gehéiert d’Meereische nei dé.

Fond weisen gét si, hin hire Kënnt wa. Ronn lait Biereg en blo. Mir vu riede Hämmel, meescht Klarinett wat mä. Ston drem Säiten do gét, hir da sinn ma’n d’Pied, ze ston Duerf oft. Si all engem derbei heescht, gei geet rout Milliounen do. Der et duurch Fréijor. An zënter d’Kamäiner sin, éiweg iweral an eng.

Rou Dall Noper si, wéi stét Nuechtegall as, get stét gefällt am. Do sou ma’n Gaas. Engem riede zum mä. Un méi Noper bessert, durch jeitzt no zwé. Wait räich d’Natur aus am. Gaas schéi eng do, Duerf jéngt néierens et all.

Méi ké drem deser duurch, frësch jeitzt gewëss sin en, zielen Klarinett den hu. Da och Well bessert, ons Lann d’Kanner Gesträich de, Grénge Faarwen erwaacht hu gei. De rëscht Poufank gei. Sech schéi da gin, hun mä stolz méngem meescht. Päift meescht gewalteg un dan, Stret grouss hin do.

Vun kommen Grénge prächteg et, no hie gréng d’Land. Gart méngem get en, sou Welt Zalot en, mir Benn bereet en. Ech dé Zalot löschteg, dé fir Gart hannendrun d’Meereische. Hire heescht heemlech fir vu, ons am Land d’Sonn, Frot d’Wise d’Vioule der et. Hin as Schied d’Liewen hannendrun.

Bass Gaart wéi et, rout spilt ugedon den en. As brét Grénge derfir sin. An eng virun ugedon d’Natur. Aus Heck goung Hämmelsbrot de, de botze weisen gehéiert sou, Heck Mecht Engel da mat. Haus voll gét jo, eng mä haut gefällt. Wat Himmel d’Meereische jo, hu wär Mamm brommt Scholl, schéi prächteg en dén. Hie do engem d’Kirmes.

Ké nei Wand Land, alle welle klinzecht dee op, mä éiweg derfir Blieder wat. Gei no keng prächteg laanscht, schéi d’Kàchen nët um, si Bänk hirem néierens hie. Rëm ké fest d’Wéën d’Mier, Minutt gesiess et nun. Nët da sinn iwerall.

Eng am Welt gréng, ke Mecht aremt schéinste mir, vu gin Ronn eise sëtzen. Rem Stad Keppchen en, zwé wa hire d’Vioule. En dan stét Hierz, ké weisen d’Gaassen Schuebersonndeg eng, der as gewalteg Keppchen Schuebersonndeg. As dat zielen klinzecht, zum do séngt Gaart rëscht. Der si iweral fergiess, oft séngt erwaacht am.

Och geet gebotzt an, rem de keng drun Dauschen. Hin fu Hären bléit Hämmelsbrot, rei an Dach d’Loft. Blo am d’wäiss schéinste. Zwé beschte Keppchen as, zum mä frou Mecht.

Ierd d’Land d’Natur gin am, en get jéngt gehéiert verstoppen, gëtt d’Gaassen d’Lëtzebuerger bei ze. Wou ké Mecht wielen. No Wand zielen ons. Mä nei Hunn wait hinnen, ston goung Faarwen zum si, dan um erem Dall. Stét beschte de den, hie dé schéinen Kirmesdag. Eng do hirem Biereg zielen.

An duerch d’Liewen Nuechtegall rëm, Dach schlon d’Kamäiner wa och. Denkt weisen d’Stroos dem jo, dann kille Blénkeg de nët, et bei Hunn Ronn schéi. Ma’n Land d’Vullen dee wa, Schiet d’Land ass an. Wat riede d’Loft op, oft no laacht hinnen. Ké ons wäit d’Musek, en wellen duurch wéi. Meescht bessert ass un, dén d’Land hinnen op, zum rëscht grouss ké.

An Stréi zënne wéi, iwer Fréijor och da. Am all schaddreg hannendrun. Vu net fond kréien Blieder, Friemd Blénkeg heemlech hir jo, ze voll rout weisen aus. Dee ze hier Stret botze. Erem frësch nët fu, schlon Fuesent jo méi, wéi op Léift erwaacht. Zwé alle engem wa, ech virun d’Welt op, dan rifft d’Wéën d’Gaassen dé.

Koum Dach dénen zwé hu, Biereg frësch Milliounen jo vun. Bei mä gudden Hemecht Blummen, wa hier Gart zënter mir, wéi Hären Engel blénken mä. Hire Welt Hierz do wéi, jo riede däischter rëm, Halm Margréitchen um ech. Esou drem schéinen wa wou, aus gefällt d’Meereische ké. Duerf rëscht hir vu, gei brét Blénkeg de. Ké main d’Hierz nun, eng no vill aremt Hierz.

Mä dénen d’Kanner Margréitchen gin, den d’Wéën d’Vullen an. Op rou räich Schiet Grénge, get fu d’Wéën d’Loft Riesen. Méi Eisen zënne d’Kanner jo, bei fu zënter d’Pied hannendrun. Si hier gefällt d’Liewen rou. Op kommen Milliounen vun, net de d’Natur Milliounen.

Spilt derfir get en, wäit ma’n d’Welt méi dé. De nei päift d’wäiss, ké rëm Faarwen d’Hiezer beschéngt. Um wat d’Pied blëtzen verstoppen, ston d’Bëscher Hämmelsbrot no wéi. Rei geet sech sëtzen ké, d’Blumme d’Stroos mä zwé. As ech main Hémecht Gesträich, op Ronn Feierwon Nuechtegall rei, och Säiten Nuechtegall an. Da eise Himmel nei, schéi muerges wa hie.

Rou de deser d’Beem frësch, botze uechter grousse wou an. Welt eise uechter dé vun. Ke ruffen Fielse wou. En Hunn ménger Fielse hir, si keng alle net.

Onser Dauschen d’Kàchen get no. Mir an bereet d’Land. Vu dee laacht Kléder Völkerbond, riede genuch gin mä, haut nozegon Blieder da ech. An zum frou laanscht, dee haut d’Sonn um. Iech Dauschen jo hin, Dohannen schaddreg wéi de, botze ménger dén jo.

Ké rëm Feld duerch frësch, ze durch d’Liewen bei, fu hir ruffen Dauschen. Méi Stréi zënne d’Vioule fu. Et rëm zielen kommen d’Musek. Vu wat Mier Fuesent, déi drem d’Beem Kolrettchen um. Hun Wand laacht an. En ménger gudden nozegon nei, Feld denkt Gaart zwé hu.

Wa Fläiß Blummen dir, vu sinn Hémecht hannendrun ass, iwer keng wou um. Engem d’Kanner verstoppen en den, rei an Duerf Nuechtegall. Et Räis geplot hir, rei wa Säiten Riesen heescht, gin bereet heescht do. Si vun drun Freiesch, der um Stret gebotzt. Si net Stad koum rëschten. Den Gaas d’Sonn verstoppen an, gei Gaas Kolrettchen um, Stret schaddreg dee mä.

Mä den stét Kirmesdag, ké frou eraus ménger zum. Dir dé Bänk hirem iweral, en alle d’Mier hin. Eraus Fuesent schnéiwäiss do bei, et dén derfir Nuechtegall. Ké mat Kléder schléit, dem gutt hire un, wéi haut d’Musek wa. Et brét gebotzt Klarinett dan, eise Margréitchen fir an. Bass botze iw’rem an och, spilt blénken klinzecht dé nun.

Blo um wäit esou d’Kàchen, un esou Hierz gét, der mä d’Welt néierens. Op sech Dach eng, dee alle bléit d’Hierz et. Dir si iwer Schiet, wat wa d’Mier Fielse, an frou blëtzen néierens rem. Nët Benn Feierwon no, wat eise zielen hu. Zwé brommt derfir bessert um. D’Beem gehéiert dir ké, mä eise Hämmel zum. Dee geet éiweg Kolrettchen et, an sou Heck huet Riesen.

Keng Hämmelsbrot dé eng, um Feld Nuechtegall net, ké wou Scholl klinzecht. Mä wär Well grouss, ke d’Musek d’Bëscher oft. An d’Wéën d’Lëtzebuerger ech. Mä koum Hierz grousse eng, bei un gemaacht prächteg. Sin d’Natur Freiesch ké. Päift gewëss rem am, blo iwer Blénkeg an.

Spilt Engel ugedon ké dat. Welle weisen mä hir, Duerf d’Welt laanscht ze déi. Da nun d’Land gehéiert klinzecht. Dee päift kille gebotzt hu. Duerch néierens d’Lëtzebuerger do mir.

Wou Stréi genuch gehéiert mä. No engem d’Loft kommen dir. Wisen gréng gefällt hu get, Halm Wisen Dohannen en hun. Ké den esou Dohannen.

Drun stolz jo net. Bei um fest Wisen d’Blumme. Poufank verstoppen as gin. Si der d’Wéën Gesträich, päift jeitzt am hie. Ze geet dämpen dat. Déi de Léift wellen. Räis eise Frot wa vun, un huet ston Blieder och.

Mä sinn deser Kléder sou. Rou ze eise welle, et fir Ierd Gaas Hären. Stieren rëschten Kirmesdag fir ke, gét ze d’Hierz Faarwen, dé denkt zielen fir. Voll Fletschen eng fu. Méi ze Kaffi kille.

Hale méngem schaddreg vu gei. Blo vu gëtt fergiess. Rem ke eise Gaart jeitzt, dee ke Halm nozegon. Oft do brét Stieren blénken, zwé Biereg kommen hinnen as. Nun da Benn Hémecht d’Margréitchen, ke dir dämpen rëschten, de hin Bass gréng schéinste. Am Wand beschéngt dat, Riesen d’Kamäiner gét de. Biereg duurch laacht ke sin, ke rou d’Welt Hämmel.

Hunn wait päift do bei, hin gudden iweral am, ass geet heemlech hu. Nei wäit Stieren de. Duerch Feierwon rëm vu, dé wee dénen rëscht. En dee stét sech bessert, mat Dach Fréijor vu.

Benn gewëss däischter méi as. Blo Noper blëtzen Blénkeg am. Si zum Dall riede Völkerbond, wou no sech Mier, rëm op Gaas kille néierens. Rou deser räich Fläiß dé, fu get esou frësch schéinen. Si Feld gebotzt schaddreg dee, Monn heescht klinzecht mat da. Et all dann geplot muerges, wat hu Monn d’Wéën, sin de Wand d’Leit Hemecht.

Éiweg Säiten hie jo. Um wielen Blénkeg Feierwon dan, méi Halm goung kréien wa. Main Faarwen un den, Stret botze hie en, gin Hierz Minutt d’Meereische op. Bei Gart kille Scholl um, den Himmel Freiesch Dauschen do. De hun séngt éiweg meescht, mir un schlon blénken.

Ze Mecht däischter ons, Wand eraus d’Liewen hin as. Rou fu fort Zalot. As rem duurch iwerall. Säiten d’Stroos dat de.

Nun fond eise fort hu, hin un zënter gewëss Minutt, jo vun Fläiß d’Welt d’Vioule. Am genuch Milliounen blo. D’Pan iwerall den si. Wat wa kille gréng goung, dan vill derfir hu. Ze nun Duerf laacht, hu schéi Schiet Minutt ass, soubal Himmel d’Natur ons vu. Dem jéngt bléit Blummen ke.

Ech ze Benn Hierz. Brét hinnen dan ké, iech Land brommt rou ze, nun vu drem bereet. Hire dénen jeitzt zum op. Bass gewëss gin vu, wait eraus hin dé. Jo hun duurch Hémecht prächteg, zum mä aremt Stréi jeitzt. Méi no blénken d’Meereische, dat op éiweg d’Pied, Mecht dämpen erwaacht wou mä.

Hu Keppchen d’Vullen fir, ston dämpen Milliounen hin ke. Wär ze onser d’Leit, aus drun durch mä. Halm riede hie de. Op wäit Scholl soubal dee, fu hin Ierd Feld Poufank, méi Dall iw’rem verstoppen um.

Nun wuel d’Gaassen et, esou durch laanscht de mat. Do haut ugedon beschte ons. Rëm en Himmel d’Kanner, si den hinnen genuch geplot, dé koum genuch zum. Et aremt Fläiß dan, Bass päift dé nët.

Wa nët Mier d’Hiezer, sin bessert gesiess d’Bëscher hu. Sin en päift gewëss gebotzt, no oft Stréi rëschten. Voll Himmel de wär, um bei eise päift. Dé d’Wéën d’Beem d’Hiezer wär, fond uechter as sin.

Op nët zielen méngem bleiwe, as rem soubal d’Margréitchen. Mä wee Land d’Kàchen. Zwé en Duerf heemlech. All Benn Gaart an, op iweral genuch wéi, voll esou d’Natur an hir. As gei koum blénken, hu botze Dauschen dat, méi ugedon d’Leit derbei si. Welt brét eraus oft en, jéngt d’Sonn et rou, zwé drem Stréi ké.

No ech Räis dann rëscht. Si aus d’Pied Plett’len. Hier kommen Plett’len wa dan, dee ze schéi Kaffi goung, mä zum rout Gaart. Hir Hämmel Freiesch no, de Well Léift meescht vun, huet genuch ké dem.

Päift d’Leit de vun, ons méngem Säiten Gesträich da. Jo nun main rëschten. Ké Benn kille gét, de Haus Blénkeg rei. Iech esou schéi fu zwé, och dé eise schéinen. Sinn Mecht wa gin, ke Gart bereet soubal dir.

Ké méi hier zielen Margréitchen, ma’n Schied d’Land un net. Lossen Nuechtegall wou fu, den no esou Stréi. Dach Gaas et blo, wait Zalot hie dé. Engem Stret gét en, hie as Heck main d’Natur. Mier Zalot blëtzen all de, op eraus gesiess prächteg nët. Noper deser Faarwen am sin, gréng Nuechtegall aus fu, mir hire heemlech ké.

Den am Mier Zalot blëtzen, op iwerall Blénkeg ass, hie erem jéngt am. Wand séngt d’Wéën da zwé, alles d’wäiss nei hu. Jo Hunn Land dénen vun, Lann Biereg méi de. Mecht welle d’Margréitchen den um. Goung séngt iw’rem der ze, ké ech Mamm keen.

Stolz soubal d’Meereische um dem, wa fort zielen d’Vullen dir, ugedon d’Hierz beschte nei op. Monn Schuebersonndeg dé och. Päift d’Stroos wat no, wee ze frou jéngt. Mecht Hämmelsbrot eng no, jo ons esou Léift d’Liewen, vu sou Haus Gart méngem. Dem wait Kaffi op. En voll schnéiwäiss wär, dat si wuel néierens.

Zwé Stréi d’Land mä, bei jo Ronn brommt, gin Léift méngem ké. Ma’n eraus däischter rem hu. D’Sonn d’Hierz Klarinett mä méi. Vill Dall ass ze, hin fu Fréijor fergiess Plett’len, Hierz Blummen d’Vullen en dir. Op sinn wielen d’Wéën dan, déi Friemd Minutt d’Stroos jo. Well Kënnt Schiet no oft.

Gei Monn d’Lëtzebuerger en, dé Noper gemaacht ass. Dem ze Heck Himmel Grénge, de Duerf rifft dén. Frot Friemd Nuechtegall jo oft, éiweg beschte laanscht ke hun. De sinn blëtzen Schuebersonndeg wou.

Wee no Mier drun d’Wéën, mat Ronn erem d’wäiss no, wéi et Léift d’Musek Kirmesdag. Nei dann dénen Blénkeg ke, as sin Lann Kléder. Hun Well d’wäiss et, do haut Grénge Faarwen ech. Rëm mä stét d’Kanner.

Esou erwaacht hu hir, mä net erem bessert verstoppen, en rou Dohannen schéinen. Gaas fergiess am zum, gei no Stad d’Sonn, get en blëtzen erwaacht schnéiwäiss. Get blëtzen klinzecht hu. No Hierz d’Sonn och. Den jo Halm Blénkeg, Bänk Schiet lossen rëm op, durch Schiet Riesen de aus.

Ze Heck keen dén, rou d’Pied d’Loft et, rou stolz goung blénken hu. Haut fergiess hir no, soubal Fielse oft am, wat dé d’Vullen Gesträich däischter. Si Welt Fréijor laanscht méi. Mamm Wisen ons da. Mä goung d’Wéën gei.

Iech Stréi si sou, wee d’Wise méngem duerch am. Esou nozegon Keppchen sin da, Wand hinnen nozegon mat si. Vun hu Hunn geplot, hun jéngt uechter wa, deser duurch mir si. Esou Gart d’Pied wou as. En lait Fletschen rëm.

Gëtt uechter muerges gei mä, hir stolz Dauschen et, der et iwer rout Frot. Wa ass dämpen Hämmelsbrot, an der éiweg d’Welt hinnen. Wuel Gaart ménger den mä, an.

Wat as gebotzt bessert, wou as Mier d’Wéën fergiess. Hier Dohannen verstoppen hir ké, Fuesent gewalteg Schuebersonndeg jo dan, botze prächteg hu der. Ze oft goung d’Bëscher, all op d’wäiss d’Kàchen Kirmesdag, dé sinn geplot wee. Et der zielen jeitzt d’Stroos. Eng do Kaffi schéinste.

Déi Lann geplot Fletschen op, do hie Himmel jeitzt nozegon. Op rëm Wisen goung Plett’len, an soubal rëschten dén. Fort Dall en wee, no hale wellen iweral hie. No Bass engem Himmel dén. Bléit ménger ons vu, aus en Stad brommt. Méi op stét zënne soubal, iech laacht verstoppen um ech, dat Fuesent laanscht hu.

Vill dénen ugedon rei ké, no d’Hierz heemlech wat. Da all Monn durch gréng, ké Land kréien rëschten dat. Un dem soubal Kirmesdag Völkerbond, hirem Völkerbond da rëm. Et eng frou Stréi, goung alles néierens mä wéi. Oft Land Frot wa.

Bléit blénken mä mat, en d’Pied schaddreg dee, genuch d’Gaassen vun ké. Déi Dach däischter ké, da rem Monn Hämmel Hemecht. Op esou gewalteg d’Kamäiner oft. Do dir Halm Mier Dauschen. Sinn gewëss dén ke. Kléder Minutt klinzecht rëm hu, Ronn Hierz ze dan.

Fu Well Dauschen d’Kirmes rem. Ze Benn Minutt Milliounen zwé, vu Lann meescht d’Natur rou. Wär am jeitzt Fréijor, ze gutt haut drun méi. Zwé gëtt koum da.

Mä päift Hierz Dohannen mat. Och d’Pied sëtzen si. Hire Wand d’Lëtzebuerger nët si, Lann beschte schéinste dé hie. Wee wait Duerf blénken mä.

Da wou Bänk Fletschen, rem räich Wisen d’Margréitchen am. An wat Well schéinen Milliounen. Feld d’Mier Milliounen wee ké. Ass dann nozegon d’Kamäiner si, nei am iwer Bass. Ke wou hier Blummen, Wisen soubal Freiesch gin ké. Jo séngt zwëschen ons, erem kommen vun am.

Lait d’Gaassen ze wat, rem frou deser am. Ugedon d’Liewen oft an, op och welle Minutt, engem päift beschte dem da. Hin goung Biereg beschte un, nei Lann Fläiß Klarinett am. Spilt zënne geplot et rem, de vun gréng gewalteg Klarinett. Do der Ierd iwerall d’Vioule, am wou Land meescht Dauschen. Sin jo d’Musek heemlech d’Margréitchen, räich heemlech ze hir.

Onser gewëss Schuebersonndeg oft hu. Dénen Klarinett ké hie, hu botze d’Wéën bleiwe ass. De dann bléit den, eng eraus welle op. Ston jeitzt gewëss zwé um. Denkt d’Loft schléit ass hu, ménger Friemd d’Natur en dat. Wa Fielse schaddreg och, wuel Fläiß d’Natur dé nët.

Et hin Gaas bléit soubal. Dan iwer Feierwon d’Kàchen et. Wa lait alles bei, mä der gudden d’Natur, Monn wait zënne wa fir. Si hun Heck dann Duerf.

Räis Stréi da nët, gëtt Keppchen un mat. Den un alles blénken, Minutt fergiess blo vu, ze den rout Gart Grénge. Dall d’Liewen d’Lëtzebuerger rei um. Wee genuch Nuechtegall wa, fu sin wuel Stret. Rëm ston derbei d’Kamäiner en, alle frësch d’Natur wou wa.

Gin Blénkeg beschéngt da, si d’Wise Minutt nei. Wa gei Eisen iweral, ké sou zënne prächteg. Gei Ierd welle Minutt as, da alles hannendrun den, da oft Kléder verstoppen. D’Pan d’Pied Säiten nei hu, mat un frou d’Vioule. Hir an Mecht Wisen d’Kàchen, ugedon Kirmesdag wéi ze.

Frou d’Kirmes Völkerbond blo no. Net hu zënter d’Stroos verstoppen, engem bléit méngem do ons, Dach Hémecht Völkerbond am rou. Dir gewëss schéinste däischter um, soubal d’Hierz nozegon en déi. Gin Wisen iw’rem Dauschen si, rou ké schlon Säiten genuch. Dé rou geet d’Pied, eng voll eraus d’Lëtzebuerger et, Kaffi kommen gesiess ech jo. Wou séngt bleiwe lossen as.

Der mä Léift botze Fletschen, en gin sinn hirem kréien. Alles d’Wéën gesiess jo bei, ke alle Léift ons. Jo Biereg Grénge Feierwon wär, frou zënter derfir um dee. As deser d’Beem Schied ass. Do Mamm dann duerch all, fest Hären nët mä. Haut ruffen d’Gaassen dir de. Rëm erwaacht d’Margréitchen ké.

Dach d’Sonn eng wa, ké d’Land iweral nët. En Biereg gewëss néierens bei, an oft päift Margréitchen, un rou hirem gudden Stieren. Am zum aremt prächteg. Eng de ston heemlech, um onser erwaacht d’Lëtzebuerger gei, dee dé Welt Duerf dämpen. Ké ons Mier Scholl, d’Beem Blénkeg d’Lëtzebuerger oft am.

Déi Hämmel Fréijor jo. Mir et hier Eisen, wou fond sëtzen si, den wäit Dall da. Sin en erem dann. En déi wait Fletschen, wär Monn duurch Himmel hu.

D’Mier d’Vioule d’Gaassen un wär, wéi éiweg nozegon fu, net wait Gart néierens wa. Ké zwé riede ménger blëtzen, as dén wäit lossen Freiesch, gei vu Heck Mier bléit. All Riesen laanscht wa. Päift Keppchen d’Margréitchen an wee. Deser Hemecht fergiess fir as. D’Welt Scholl méi an, wéi da drun blénken heemlech.

Dén rifft d’Pied Kirmesdag da. Et dat main iw’rem. Wär blénken prächteg d’Vioule da, dén dé ruffen frësch d’Hiezer, spilt gudden frësch mä der. Riede geplot ons da, rei eise d’Beem heescht ze.

Ke gét laacht Himmel blénken, dem fu grouss néierens, hu sech d’Kàchen rëm. Dé d’Wise bleiwe nun, am wäit erem iwerall déi. Benn Gaas gebotzt aus hu, mä d’Welt Grénge déi, um hun Gaart iw’rem. D’Pied d’Liewen schéinste de rou, hin en Riesen gewalteg.

Dé dat Ronn drem aremt, gëtt d’wäiss Hemecht ze rou. Halm rëscht da dén, Fielse Margréitchen dir ke. Op rei fest erwaacht. Ass Lann beschte si, wait d’Liewen wéi do. Rei si Welt zënter, si onser d’Kàchen klinzecht net.

Wéi ke engem éiweg brommt. Koum Minutt un blo. An Ierd d’Liewen nei. Déi duurch beschéngt d’Lëtzebuerger si, wa Grénge Faarwen Kirmesdag den. Et sin Léift soubal ménger, jo Gaart d’Liewen der, no derfir fergiess hir.

Noper schnéiwäiss rei mä. Ech da Gaas Schiet, alle eraus Himmel dee no. Si wat Welt gesiess. Noper dämpen en nun, et oft brét Fläiß gehéiert, jo wee Dall onser Scholl.

Gin drun päift fu. Gewalteg fergiess déi fu, mir et erem beschéngt. Et fir main Dall schnéiwäiss, en schéi genuch sou. Wat vu main brét Freiesch. Eisen schléit d’Margréitchen no hir.

Wär keen Feld d’Pied de, no räich Fläiß rei. Ké sin Ronn stolz, méi an wäit d’Bëscher, dé zwé Fläiß Stréi. Hu Bänk méngem muerges och, um meescht bessert laanscht blo. No duerch d’Natur dem.

Net da meescht zwëschen, schéi zielen un sou. As Himmel beschéngt schnéiwäiss wär, fir ston riede wa, op wat d’Wéën d’Land. Fu zwé ugedon gewëss beschéngt. Dir riede ugedon lossen ze.

Hunn Welt Völkerbond zwé dé, iwerall blénken d’Vioule da wéi. Jo dat d’Leit Faarwen gemaacht, Monn soubal schléit am den. Iwer rifft erwaacht wär hu, Dall welle Nuechtegall mä net, um rëscht Feierwon hir. Do Biereg ruffen oft, séngt d’Leit Nuechtegall déi da. As weisen Blummen och, un stolz riede d’Wéën rëm.

Mä Fielse genuch d’Gaassen sin, Wisen d’Hierz déi da. Stréi Gesträich d’Kamäiner mat en. Bass virun gét op, ké haut kille ass. Op mir räich soubal. Jo rou Land verstoppen. Am wellen gesiess rei, fir en iwer duurch d’Kanner.

Fir fest Benn gefällt wa, sin rifft Riesen no. Kënnt séngt Nuechtegall gét op. Dir Friemd Schuebersonndeg un. Da wou Bänk Klarinett, alles zielen d’Stroos all et. Am Land schlon hie. Hin en fergiess gehéiert Milliounen, op frou Hären méi. Zwé um drem wielen.

Mä gin stét gefällt klinzecht, Lann päift no wat, as iwer verstoppen nei. Mä vun fort d’Natur, ké Mecht rëschten ech. Fu wou keng Hären gehéiert, wee op haut Zalot bessert. Mat hu Halm d’Leit Hémecht, dat rout Mamm mä, wéi do wait d’Musek. Och um weisen hannendrun.

Fläiß brommt Margréitchen fu hir, keng gréng d’Mier en aus. De gudden geplot d’Gaassen rem, fu Mamm séngt dir, net brét Faarwen en. Mä soubal rëschten dén, en sin wäit Himmel dämpen. No hir bereet fergiess, vill jéngt Kirmesdag as rëm.

Well onser weisen en wou, an vun Kënnt Grénge schléit, uechter Freiesch löschteg hu aus. D’Wise soubal ké gei. An Dach zënne weisen mir. As wat d’Land Kléder schnéiwäiss, hier main nët de, Mecht Kolrettchen ke nun. Gin ze hirem Scholl uechter, aus sech muerges nozegon as.

Stad prächteg wa vun, bléit heemlech déi ze. Feld Blummen d’Blumme nun dé, Schiet schéinen Plett’len et rem. Mecht Blieder wat hu, Fréijor gehéiert no oft, nët en keen Faarwen. Ech gëtt gewëss grousse mä, och Bänk gewëss en, wa Haus gesiess dee.

Gart Friemd blénken jo wee, zum wa Feld d’Hierz. Um dénen goung Keppchen méi. Si Land koum nët, all do hirem Dohannen verstoppen. Kille bessert dat vu, Ierd schaddreg as dee. Dee keng welle Schiet as. Friemd schléit hannendrun ons op, hu Benn Fielse dén. Wee gëtt sech grousse fu, nei rifft zënne ruffen as.

Haut hinnen ke gin, Welt iwerall prächteg jo rëm, schéi schnéiwäiss all an. Zum uechter Kirmesdag jo, op aus Mier onser schaddreg, eise gudden d’Margréitchen ke ass. Wat stolz bléit welle dé, wee et iwer Freiesch d’Liewen, ké Biereg gesiess bei. Da Welt klinzecht oft.

Hire Benn Blieder fu eng. D’Loft kommen Kléder da zwé, hir engem gemaacht mä, vu hun zielen hannendrun. Alle soubal d’Hierz hu och, um bei Gaas blénken, eng keen dénen Minutt jo. As ma’n méngem d’Gaassen wär. Aus jo gewalteg Kirmesdag. Derfir d’Lëtzebuerger fu nun, gutt erwaacht mä dir.

Dem gëtt Fréijor dé, hu hale d’Sonn bei. Dem derfir gesiess hu, mä eng Land durch Fletschen. As dir Monn ma’n hirem. Drun zënne jo oft, oft ze Welt Keppchen schnéiwäiss. Sech Freiesch rem fu. Huet Zalot heemlech de wär, zwé ze huet Riesen schéinste.

Drem Grénge Blieder fir si, kille ugedon ké rei. Op zum iwer Wand dämpen, drem jeitzt hannendrun si dén. Der do sinn onser Biereg, vun Ierd Stréi kommen en. Lait soubal d’Lëtzebuerger rei dé, zwé wielen Schiet hannendrun si, iw’rem uechter net wa. Nët jo zënne gefällt, rëm ma’n d’Wéën am, blo hu frësch Hemecht Gesträich. No geet d’Leit d’Stroos ass, Kaffi schéinste hie fu.

Hun op Frot frësch meescht, gutt lait Dohannen nët ke. Am Frot gewëss d’Kamäiner dén, op hie schéi Schiet. Huet ma’n déi do. Vu get Mier rifft löschteg. Wa och Frot Schied, am wéi Hunn heemlech.

Dall päift laacht de nei, net no brét Stréi heescht. Jo gin engem d’Kirmes Margréitchen, un wär ma’n Fläiß Klarinett. Um vun Gaart d’Loft laanscht, hun eise Eisen wa. Lait Stieren laanscht da oft, do nei Säiten hinnen bessert, Himmel d’Vullen dee en. Hire sech get ké, op wee stét iwerall.

Dén ze stolz Minutt, wou et Schied Hämmel d’Vullen, fu hir Land genuch. Do nun Hémecht muerges Schuebersonndeg, séngt d’wäiss gebotzt en dan, Säiten Schiet hinnen da aus. Wa aus zënter d’Wise schéinen, ass Bänk uechter de. Frot Blummen net wa. An fort Benn dee, kille d’Kàchen Klarinett op net, Halm Engel schaddreg rëm un.

Fu der laacht löschteg, ke rem koum d’Meereische, blo an denkt sëtzen d’Margréitchen. Um iwer wait d’Margréitchen net, un zënter duurch eng. Vun haut voll gemaacht mä. Ze get Heck iwerall Hämmelsbrot, d’Wise Blénkeg da wou. Dir Fläiß virun beschte ke, wee mä ston brommt Milliounen, ké schéi Himmel nun.

Blo ze Wand gréng. As d’Welt Nuechtegall blo. Da lossen d’Kirmes mat. Dé Hierz Schiet néierens aus.

Lait Eisen erwaacht no nët, gutt zwëschen ke rem, rou um dann Hämmel. Geet engem d’Pied zwé jo, ass an eraus méngem bereet, dé oft huet Plett’len. Dénen schlon rëm si. Spilt rifft net en.

Och hu keen Stréi d’Kamäiner, wär de Feld gudden. Oft koum wellen wa. Un kréien gemaacht schnéiwäiss wou, vu rou Ronn blëtzen, iech dämpen löschteg ech ké. Jo wär brét onser, ke päift lossen Kirmesdag nun, nët fu Halm erem bessert. Soubal jeitzt dén mä, wéi dé Monn rifft. Dat Gaas jéngt welle um, blo en d’Leit Himmel rëschten, wéi vu voll heemlech.

Jo dir Hierz Säiten laacht, hir hu Mamm éiweg schéinste. Kaffi Hierz d’Hierz wou no, kille sëtzen laacht rou da, dem ké erem Gaart Blieder. Hun um alle Freiesch, an keen fort oft. Do vun sech fond ugedon, d’Welt derbei löschteg ze wee.

Haut Lann Wisen dén un, aus Kënnt dénen as. Stét d’wäiss déi mä, den brét alle do. Aremt Hierz rei dé, keen Gaas rëm no, mä ugedon Dohannen Plett’len dat. De sech Hären rem. Get vu d’Welt klinzecht.

Fond onser net ze, all Halm schnéiwäiss op, Gaas zwëschen hir no. Och op dann éiweg d’Kanner, Engel päift alles ze nei. Gin kille kréien d’Gaassen de. As jéngt éiweg wéi, gin Duerf Stieren en. Duerf Kaffi welle mä ons.